درکشورماخریدیک رایانه باامکانات بالاشایداولین چالش برای ورودبه دنیای مجازی وفناوری اطلاعات باشد، چراکه معمولادربودجه بندی این حرکت فقط به پولی که بابت این سخت افزارپرداخت می کنیم، متمرکزمی شویم وهرگزبه این امرتوجه نمی کنیم که این دستگاه برای کارکردن، نیازبه نرم افزاردارد... چرا؟
برای اینکه انواع نرم افزارهای ریزودرشت وحرفه ای وغیرحرفه ای به وفوردرهرفروشگاه نرم افزار، که هیچ، دربساط هرسی دی فروش دوره گردکنارخیابان یافت می شود. آنهم به قیمت مفت. تازه به سی دی های رایت شده موجودهم اکتفانمی کنیم ونرم افزارموردنیازرافقط باپرداخت هزینه سی دی خام ازطریق دوست و همکار، فراهم می کنیم، خیلی وقت هاحتی پول سی دی راهم نمی پردازیم ومی گذاریم به حساب کادو ولطف دوستانه. نتیجه اینکه شمارایانه هرکسی راکه بررسی کنیدوسری به نرم افزارهای نصب شده درآن بزنید، می بینیدکه پراست ازانواع نرم افزارهای بدردبخورو بدردنخورکه شایدفقط یکبارازروی کنجکاوی مورد بازبینی قرارگرفته اند، آنهم بصورت سطحی وبدون بازدهی مثبت. ودرایوهای مادرمرده که هرروزهم سعی می کنیم حجیم تروپرظرفیتترشان بکنیم، مثل انباری هایی که قدیما درزیرزمین خانه هاداشتیم، به امان خدارهاشده اندوفقط مزاحم نرم افزار ویروس یاب درموقع اسکن کردن درایوهاهستند.
بهترازاین هم میشه؟
دوستی دارم که مقیم امریکاست، چندوقت پیش برای دیدن خانواده اومده بودایران وخلاصه یک روزبردمش به یکی ازاین مجتمع های فروش رایانه ونرم افزارتاسیاحتی بکنه وخلاصه پزی داده باشم که فکرنکنه از قافله عقب هستیم. باورنمی کنید. وقتی واردمجتمع شدیم وبه یکی ازفروشگاه های نرم افزاررفتیم، ازوجوداین همه نرم افزاردربسته بندی های جورواجور هاج و واج مونده بودو واقعا نمی دانست چکاربکنه، مدام نرم افرارهایی راکه شایدمدتها آرزوی بدست آوردنشان راداشت ازفروشنده طلب می کردواوهم با خونسردی وانگارکه نخودلوبیا عرضه می کنه، دست می کردو سی دی نرم افزارمربوطه راروی پیشخوان می گذاشت. ولی دوست من فقط باکنجکاوی نگاهی به آن می کردودوباره روی پیشخوان می گذاشت، حتی درموردقیمت آنهاهم سئوال نمی کرد. خلاصه دیدم فرصت خوبیه که حالی به دوستم بدم، لذا همه سی دی هاراکه ده تایی می شدبرداشته وبافروشنده حساب کردم وازفروشگاه خارج شدیم.
درمسیربرگشت، بسته سی دی هارابه دوستم دادم وگفتم: ناقابله. ایناروبه عنوان کادو برای شماگرفتم، انگاربه اینهانیازداشتید.
لحظه ای به صورتم زل زدوبعدباتعجب پرسید: برای من گرفتید؟
- بله البته شرمنده، چیزقابل داری نیست.
- این همه پول به اینادادی ومیگی ناقابله؟
- ای بابا چراسخت می گیری، رقمی نشده، بامن بود یه ده بیست تای دیگه هم برمی داشتم.
- چطورمیگی رقمی نیست؟ همینجوی سرانگشتی بخوام حساب کنم.... یه چیزی حدود..... پنج هزار دلارخریدکردی. انگاروضعت خیلی عالیه..
زدم زیرخنده وگفتم: کدوم پنج هزاردلار؟ ... راستش روم نمی شه بگم ولی برای اینکه خیالت روراحت کنم بایدعرض کنم که به پول شما... همش شده حدودبیست دلار.
- بیست دلار؟
- بله.
دوباره سی دی هاراوارسی کردو .....
خلاصه کلی باهم صحبت کردیم وبهش توضیح دادم که شرایط نرم افزاروکپی رایت واین مسائل دراینجا چگونه است. درانتها... گفت:
- که اینطور.... خوب ازلطفت ممنونم ولی من نمی تونم اینهاروباخودم ببرم واونجا استفاده کنم، چون یه کارغیرقانونی تلقی میشه واگه متوجه بشن، چنان جریمه ای بایدپرداخت کنم که برای هفت پشتم کافی باشه.
درصحبت های بعدی بادستم، دستگیرم شدکه درآنجا درست برخلاف اینجاتهیه یک رایانه چندان مشکل نیست وچیزی که هزینه بالایی دارد، تهیه نرم افزاراست وهرکسی واقعا نرم افزاری راتهیه می کندکه به آن نیازداردومی خواهدباآن کارکندوطبیعتاوقتی چنین هزینه ای راپرداخت کرد، سعی می کندیه تمام امکانات وتوانایی های نرم افزارمسلط شده ونهایت استفاده راازآن بکند.
نتیجه:
اینجادویست تومن می دیم، آخرین نسخه فتوشاپ رامی خریم ومی شیم؛ گرافیست!!!
یا آخرین نسخه 3Dsmax رامی خریم ومی شیم؛ انیماتور!!!
و.....
حال آنکه نرم افزاری مثل3Dsmax مجموعه ای ازتمام تخصص های فیلم سازی انیمیشن راپوشش می دهدکه تسلط به هرکدام ازاین امکانات نیازبه مدت هامطالعه وتجربه داردو واقعا ادعای تسلط به تمام این تخصص هادورازواقعیت به نظرمی رسدونتیجه کارهم درتولیدات متنوعی که شاهدشان هستیم کاملا هویداست.
باکمی تامل به نظرمی رسد، این دسترسی آسان و بدون هزینه به نرم افزار، نه تنهانمی تواندبه عنوان یک فرصت تلقی شود، بلکه ظاهرمارابه سمت ساده انگاری سوق می دهدوتبدیل به یک عامل بازدارنده برای تخصصی ترکردن کارهاشده است. نرم افزاری مثل فتوشاپ نبایدجای گرافیست رابگیرد، بلکه وسیله ایست به جای مداداتودوقلم مو و ایربراش دردست یک گرافیست که علم اینکارراداردواین گرافیست خبره است که باید سعی کندامکانات نرم افزاررابه درستی یادگرفته و به موقع وبجااستفاده کند.
یک مدل سازدرنرم افزار3Dsmax باید اول یک طراح باشدوسپس دراین محیط مدل سازی کندوالبته با تسلط به تمام امکانات موجوددرنرم افزار. من به جرئت می توانم بگویم بیشترکسانی که ازامکانات مدل سازی این نرم افزاراستفاده می کنند، هنوزبه درصدبسیاربالایی ازامکانات آن پی نبرده اند، چراکه به این مقوله بانگاه تخصصی نپرداخته اند. همه کسانی که با 3Dsmax کارمی کنند، چنددرصدازمدل سازی، چنددرصدازبافت گذاری، نورپردازی، متحرک سازی و..... را یادگرفته اندوهمگی هم ناقص و وقتی به آگهی های استخدام توجه می کنید می بینید، نوشته: گرافیست باتسلط به ..........( بیست تا تخصص پایه که هرکدام دنیایی است) موردنیازاست!!!.
خوب، با این اوضاع پرواضحه که ساده انگاری به همه تسری پیدامی کند.
بعضی وقت هاازخودم سئوال می کنم، این شرکت هایی که نرم افزارهای گران قیمتشان بدون رعایت کپی رایت درایران عرضه می شود، چراعکس العمل نشان نمی دهند؟
به این نتیجه می رسم که آنهاهم متوجه شده اندکه ماراسرکارگذاشته اند.
وبدترازهمه، تاثیرات منفی عدم رعایت کپی رایت، به محصولات تولیدداخلی هم کشیده می شود. حتی اگر بپذیریم که محصولات خارجی واستفاده ازآن هابااین وضعیت، یک فرصت است، خوب تکلیف تولیدات داخلی و نرم افزارهایی که باصرف وقت وهزینه زیادتوسط تولیدکنندگان داخلی و بومی ارائه می شود، چیست.
بایدفکری کرد. اما...
حداقل بیاییم ازاین شرایط موجودبصورت مفیدتراستفاده کنیم ونرم افزارهایی راکه بکارمی بریم، خوب وکامل وتخصصی تریادبگیریم.
